Dzieło uchwyca surowe, nieujarzmione piękno wysokich Alp. Kompozycję dominuje rozległy widok lodu lodowcowego i strzelistych szczytów, których formy oddane są zręcznym współdziałaniem światła i cienia. Artysta posługuje się ograniczoną paletą stonowanych szarości i brązów, co przywołuje poczucie surowego, bezlitosnego środowiska. Tekstura lodu i formacji skalnych sugerowana jest przez delikatne pociągnięcia pędzla i precyzyjną linię, wciągając widza w ogrom sceny. Emocjonalny wpływ to zachwyt i samotność, świadectwo potęgi natury i małości obecności człowieka w jej obliczu.