Het kunstwerk legt de ruwe, ongetemde schoonheid van de hoge Alpen vast. De compositie wordt gedomineerd door een weids uitzicht op gletsjerijs en torenhoge toppen, waarvan de vormen worden weergegeven met een vaardige wisselwerking van licht en schaduw. De kunstenaar gebruikt een beperkt palet van gedempte grijstinten en bruintinten, wat een gevoel oproept van de barre, meedogenloze omgeving. De textuur van het ijs en de rotsformaties wordt gesuggereerd door delicate wassingen en precies lijnwerk, waardoor de kijker wordt meegevoerd in de uitgestrektheid van de scène. De emotionele impact is van ontzag en eenzaamheid, een getuigenis van de kracht van de natuur en de nietigheid van de menselijke aanwezigheid ervoor.