Scena rozwija się z dramatyczną intensywnością; wzburzone morze rozbija się o brzeg, smagane burzliwym niebem. Artysta mistrzowsko posługuje się paletą ponurych błękitów, szarości i bieli, podkreśloną ziemistymi tonami plaży i postaci. Kompozycja jest dynamiczna; wzrok przyciąga łódź, która jest manewrowana przez rozbijające się fale, oraz postacie walczące o jej zabezpieczenie. Pociągnięcia pędzla są energiczne, oddając surową moc natury, a szorstka faktura przywołuje wiatr i rozpryski. To chwila zatrzymana w czasie, pełna zmagań i odporności, świadectwo ludzkiej wytrzymałości wobec przytłaczających sił natury. Prawie słyszę szum fal i czuję ukłucie słonej mgiełki na twarzy.