To dzieło sztuki uchwytuje na pozór prostą, ale głęboko poruszającą scenę. Element centralny – duża, wiejska sterta ziarna – znajduje się na pierwszym planie, a jej okrągły kształt i strzechowy materiał dominują na płótnie. Pociągnięcia pędzlem Moneta są płynne i energetyczne; w sposobie, w jaki kolory mieszają się i wirują, widać figlarską dynamikę, jakby sama sterta oddychała otaczającym światłem. Gra światła i cienia jest szczególnie fascynująca; cień rzucany na ziemię sugeruje zachodzące słońce, nadając uczucie ciepła i ciszy.

Paleta barw jest delikatna, ale bogata; delikatne brązy i spalone pomarańcze przeistaczają się w subtelne zielenie i błękity, tworząc harmonię, która wywołuje spokojną atmosferę wsi. Kiedy stoję przed tym obrazem, przepełnia mnie delikatne poczucie nostalgii, być może pragnienie prostszych czasów. To dzieło to więcej niż tylko przedstawienie sterty ziarna; to refleksyjny moment w przyrodzie, uwieczniony w arcydziele, które zaprasza do pozostania, aby wchłonąć spokój otaczających nas.