Ta pełna wyrazu scena ukazuje spokojne piękno księżycowej nocy nad brzegiem rzeki, gdzie majestatyczna sylwetka katedry dominuje na horyzoncie. Delikatny blask pełni księżyca rzuca srebrzystą ścieżkę na spokojną wodę, zapraszając do cichej refleksji. Artysta mistrzowsko wykorzystuje światłocień, podkreślając kontrast między ciemną architekturą a jasnym niebem, tworząc tajemniczy i kontemplacyjny nastrój. Subtelne odbicia w rzece i miękkie tekstury chmur dodają kompozycji poetyckiego rytmu, jakby sama noc spokojnie oddychała.

Kompozycja jest starannie zbalansowana, z katedrą kotwiczącą lewą stronę, podczas gdy prawa strona otwiera się na migoczącą taflę wody prowadzącą wzrok ku horyzontowi. Stonowana paleta kolorów z głębokimi odcieniami niebieskiego, czerni i szarości, podkreślona blaskiem księżyca, wzmacnia emocjonalną głębię, wywołując poczucie spokoju i podziwu. Praca ta ukazuje ponadczasową relację między naturą a twórczością człowieka, uchwycając moment, w którym historia, architektura i świat przyrody harmonijnie współistnieją pod miękkim światłem księżyca.