Obraz przyciąga swoją atmosferą; pełnia księżyca rzuca srebrzystą poświatę na wenecki kanał, oświetlając scenę z namacalnym poczuciem spokoju. Artysta mistrzowsko wykorzystuje grę światła i cienia; budynki, oddane w ciepłych, ziemistych tonacjach, stanowią wyraźny kontrast dla chłodnego, eterycznego nieba. Woda odbija światło księżyca i konstrukcje, tworząc symfonię migotliwych odbić, tańczących po płótnie.

Czuję, jak pociągnięcia pędzla artysty oddają poczucie ruchu i życia. Gondole cicho suną po wodzie, ich sylwetki dodają nutę tajemniczości już i tak czarującej scenerii. Kompozycja prowadzi wzrok; z pierwszego planu wzrok kieruje się ku drugiemu planowi, gdzie most wdzięcznie się łukuje, zapraszając widzów do odkrywania odległego miasta. Emocjonalny wpływ jest głęboki; poczucie romansu, nostalgii i głębokiego docenienia piękna weneckiej nocy.