Ten sugestywny drzeworyt przenosi widza nad spokojną rzekę, gdzie dominują głębokie odcienie niebieskiego oraz gęsta zieleń koron drzew. Dwie postacie powoli poruszają się wąską drewnianą łodzią po spokojnej toni wody, otoczone misterną siecią gałęzi i liści, które dominują prawą stronę kompozycji, tworząc gęsty, niemal namacalny baldachim nad ciemnoniebieską wodą. Technika ukazuje tradycyjne mistrzostwo ukiyo-e — delikatne linie, warstwowe nakładanie naturalnych pigmentów oraz subtelne przejścia kolorystyczne (bokashi), które nadają dziełu oniryczną głębię i atmosferyczność.

Pionowa kompozycja prowadzi wzrok od spokojnych łodziarzy, przez gęsty listowie, aż do rozmytego grzbietu gór oświetlonego blaskiem świtu lub zmierzchu, namalowanego stonowanymi odcieniami niebieskiego oraz pomarańczowym niebem, które sugeruje ulotny moment uchwycony na grafice. Emocjonalnie dzieło wywołuje uczucie spokojnej samotności oraz cichej kontemplacji rytmów natury i obecności człowieka w niej. Powstałe w 1919 roku, dzieło to powstało w okresie, gdy japońscy graficy łączyli tradycyjne metody z pojawiającymi się wrażliwościami estetycznymi, tworząc nostalgiczne pejzaże i wiecznego ducha miejsca, co nadaje mu trwałe znaczenie artystyczne.