งานศิลปะชิ้นนี้นำพาฉันไปยังทุ่งที่อาบไปด้วยแสงแดด อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าและผลไม้สุกฉ่ำ ฉากนี้คือพรมแห่งสีเขียวอันมีชีวิตชีวา ตั้งแต่สีมรกตเข้มของต้นไม้ไปจนถึงเฉดสีอ่อนกว่าของทุ่งหญ้า ศิลปินใช้พู่กันสั้นๆ ที่ขาดๆ หายๆ อย่างเชี่ยวชาญ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของยุคสมัย เพื่อจับภาพการเล่นของแสงและเงาไปทั่วทิวทัศน์ ฉันเกือบจะรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของแสงแดดบนผิวหนังของฉัน สายลมเบาๆ พัดผ่านใบไม้ ตัวเลขเดียวดาย บางทีอาจเป็นคนงานหรือคนพเนจร เพิ่มองค์ประกอบของมนุษย์ โดยวางฉากไว้ในความเป็นจริง พร้อมทั้งเชิญชวนผู้ชมให้แบ่งปันความสงบสุขของมัน เป็นช่วงเวลาที่ถูกแช่แข็งในกาลเวลา เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความงามของชีวิตประจำวัน ซึ่งถูกบันทึกด้วยสายตาที่เฉียบแหลมของจิตรกรและหัวใจที่เต็มไปด้วยความชื่นชม