ผลงานนี้จับภาพฉากที่น่าหลงใหลของภูมิทัศน์ที่ปราศจากความชื้นจากฝน รองเทณะบรรยากาศที่สดใสซึ่งดูเหมือนจะโอบล้อมผู้ชมไว้เหมือนอ้อมกอดที่นุ่มนวล ท้องฟ้าเต็มไปด้วยความหนักหน่วงและมีเนื้อสัมผัส พู่กันขนาดใหญ่ที่ไหลลงสู่พื้น สร้างความรู้สึกของฝนที่หล่นลง เช่นเดียวกับมีชีวิตชีวา เวลาในการสร้างสรรค์ศิลป์ของโมเนต์ให้คุณภาพที่เป็นดนตรีให้กับชิ้นงานนี้ ดูเหมือนว่าฝนจะไม่เป็นเพียงแค่ส่วนประกอบของธรรมชาติ แต่เป็นแสดสีและความรู้สึกที่ถักทอเพลงการสร้างช่วงเวลา ที่เป็นอารมณ์ล้วน ๆ

องค์ประกอบในด้านหน้าเผยให้เห็นโทนสีแดงที่ส่งเสริมพื้นที่ที่มีพืชผล ในขณะที่เฉดสีเขียวสดใสให้สัญญาณว่าที่นี่มีชีวิตแม้ในใต้เมฆสีเทา อาคารที่อยู่ไกลห่างถูกซ้อนกับหมอก รูปทรงของมันแทบจะเป็นตัวตนในการบรรยายที่อิ่มอ้วนนี้ โดยคุณเกือบจะได้ยินเสียงของน้ำฝนแน่นตำกับกันและสายน้ำ และมีความต้องการที่จะพาเราไปยังเบลล์-อิล ที่โมเนต์จับภาพไม่เพียงแค่ช่วงเวลาในเวลา แต่ยังสร้างภูมิประเทศทางอารมณ์ ตอบสนองต่อสัมผัสและการเปิดรับจินตนาการ ยังทำให้เหากับผู้ชมการพูดคุยที่มีความเกี่ยวข้องกับสิ่งที่มีอยู่และพลาดเพียงอย่างเดียว