งานศิลปะชิ้นนี้ถ่ายทอดฉากที่เต็มไปด้วยความรู้สึก โดยมีหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมชุดชำรุดและสวมหมวกฟางเป็นจุดศูนย์กลาง ท่วงท่าของเธอและสีหน้าสื่อสารถึงความทุกข์ใจและความเร่งด่วน มือหนึ่งของเธอยกขึ้นแนบกับหูราวกับกำลังประกาศข้อความสุดท้ายอย่างสิ้นหวัง อีกมือหนึ่งถือกระดาษม้วนที่อาจเป็นคำสารภาพหรือแถลงการณ์ บรรยากาศโดยรอบถูกเติมเต็มด้วยเงาคนถือขวานในฉากหลัง เพิ่มความตึงเครียดและความรู้สึกหวาดกลัว

ภาพวาดนี้ใช้โทนสีเทาและน้ำตาลอ่อน การใช้เทคนิคแปรงที่นุ่มนวลและการซ้อนทับหมึกทำให้เกิดเงาที่อ่อนช้อยและมิติของภาพ ฉากหลังที่เรียบง่ายและมีเส้นขอบสถาปัตยกรรมเลือนราง สื่อถึงสถานที่สาธารณะหรือบริบททางการ ซึ่งช่วยสร้างมิติทางประวัติศาสตร์และความรู้สึกทางอารมณ์ของช่วงกลางศตวรรษที่ 18 ได้อย่างลึกซึ้ง