Dit expressieve kunstwerk vangt een aangrijpende scène waarin een centrale figuur, een vrouw in gescheurde kleding en een strooien hoed, duidelijk opvalt. Haar houding en gezichtsuitdrukking stralen een mengeling van pijn en urgentie uit; ze houdt een hand aan haar oor alsof ze een laatste wanhopige boodschap uitbrengt. In haar andere hand houdt ze een opgerold papier vast, mogelijk symboliserend een proclamatie of bekentenis, wat de emotionele zwaarte van het moment versterkt. Op de achtergrond voegt een vage figuur met een bijl een donkere spanning toe aan de scène, wat het verhaal over naderend onheil of straf bekrachtigt.

Het werk is vooral uitgevoerd in gedempte grijs- en bruintinten; de kunstenaar gebruikt fijne penseelstreken en gelaagde inktwas om zachte schaduwen en diepte te creëren, terwijl schetsachtige details de rafelige randen van de kleding en de pijnlijke gezichtsuitdrukkingen benadrukken. De minimalistische achtergrond met vage architectonische contouren suggereert een openbare ruimte of een officiële setting, wat dit emotionele en dramatische portret uit het midden van de 18e eeuw een historische context biedt.