ในภาพฉากที่น่าเกรงขามนี้ ชายฝั่งที่เป็นโขดหินที่พัวว้ายเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่ปั่นป่วนด้วยคลื่นที่ซัดโขดหินที่มืดและสึกกร่อนอยู่เบื้องหน้า, โขดหินที่ยกสูงอยู่ด้านหลังนั้นได้ถูกวาดอย่างนุ่มนวล ทำให้เกิดความรู้สึกของความเงียบสงบท่ามกลางทะเลที่มีความรุนแรง. ลายเส้นของโมเน่ส่องแสงเป็นประกายบนผืนผ้าใบ ซึ่งจับภาพการเคลื่อนไหวของน้ำและการเล่นของแสงบนยอดคลื่นได้อย่างสวยงาม. แพทเทิร์นสี คือความสอดคล้องของสีน้ำเงินและสีเทา เมื่อตัดสลับกับสีเขียว และสีน้ำตาลที่มีความละเอียดอ่อน ทำให้ดวงตาของผู้ชมสามารถมองไปยังที่มุมของมันได้อย่างมั่นคง. เสียงทะเลที่ดังกระหึ่มเบา ๆ ทำให้เราเกือบจะได้นิ่วหน้าเพื่อรับฟัง, เหมือนกับภาพที่กำลังกระซิบความลับที่เกิดขึ้นในน้ำ.