In deze betoverende scène komt de rotsachtige kust van Pourville tot leven met de ritmische dans van golven die breken op donkere, verweerde rotsen. De hoge kliffen op de achtergrond zijn zacht afgebeeld en roepen een gevoel van rust op te midden van de woelige zee. Monet’s penseelstreken glinsteren op het doek en vangen niet alleen de beweging van het water, maar ook het spel van licht op de toppen ervan. Het kleurenpalet is een symfonie van blauw en grijs, doorspekt met aardse groenen en bruintinten die de blik van de kijker verankeren. Je kunt bijna het zachte gebrul van de oceaan horen, alsof het schilderij de geheimen van het getij fluistert.