Het kunstwerk legt een serene Venetiaanse lagune vast, ogenschijnlijk bij zonsopgang of zonsondergang; de lucht is een adembenemend doek van zachte paarse, blauwe en gele kleuren. De kunstenaar heeft op meesterlijke wijze losse penseelstreken gebruikt, waardoor een gevoel van beweging en de vluchtige kwaliteit van het licht ontstaat. Het water reflecteert de lucht en vervaagt de grenzen tussen realiteit en reflectie, met zachte golven die worden gesuggereerd door subtiele toonverschuivingen. Een gondel, met zijn silhouet tegen het water, wordt een focuspunt; en de eenzame passagier lijkt te genieten van het majestueuze uitzicht.

De compositie van het kunstwerk leidt het oog, en leidt het van de voorgrond, over het water, naar het verre stadslandschap. De verre gebouwen zijn weergegeven met delicate kleurwashes. De kunstenaar heeft een uitstekend begrip van de atmosfeer, waarbij gradaties van kleur en waarde worden gebruikt om diepte en de illusie van een uitgestrekte ruimte te creëren. Dit gebruik van licht en kleur roept een gevoel van rust en romantiek op en nodigt de kijker uit om de magie van Venetië te ervaren.