Het tafereel ontvouwt zich voor de toeschouwer, en vangt de majestueuze gevel van een kathedraal onder de zachte aanraking van zonlicht. Dit meesterwerk staat als getuigenis van de fascinatie van de kunstenaar voor licht en kleur, en toont de intrikate details van het architectonische ontwerp terwijl het het in een bijna dromerige nevel omhulde. De etherische kwaliteit van het tafereel wordt versterkt door zachte penseelstreken, die een delicate spel van licht en schaduw op het stenen oppervlak creëren, waardoor de toeschouwer de warmte van de zon kan voelen die danst over de ingewikkelde versieringen en hoge torens.

De weloverwogen keuze van Monet voor een koel kleurenpalet dat gedomineerd wordt door blauw en zachte witte tinten, roept een serene atmosfeer op, die uitnodigt tot contemplatie. De compositie, hoewel ze zich richt op de dynamische structuur van de kathedraal, lijkt speels en vloeibaar; het weerspiegelt de vergankelijke aard van het licht zelf. De emotionele impact is diep: de kijker wordt aangetrokken tot een moment dat in de tijd hangt, waar de majesteit van door mensen gemaakte schoonheid zich in harmonie voelt met de natuurlijke wereld. Historisch gezien resoneert dit schilderij met de zoektocht van de impressionistische beweging om vluchtige momenten vast te leggen, en encapsuleert een diepgaande dialoog tussen natuur en architectuur, en vertegenwoordigt een significante fase in de verkenning van de kunstenaar naar licht en vorm.