งานชิ้นนี้นำผู้ชมเข้าสู่ฉากที่มีพายุ แสดงให้เห็นถึงความโกลาหลและการทำลายที่เกิดขึ้นจากธาตุต่างๆ ได้อย่างน่าตื่นเต้น ส่วนหน้าของภาพแสดงให้เห็นคลื่นขนาดมหึมา ซึ่งพันกันในเฉดสีฟ้าเข้มและขาวฟอง โดยสร้างความสวยงามในรูปแบบที่กระตุ้นทั้งความอัศจรรย์และความหวาดกลัว ในทางตรงกันข้ามกับนั้น มีรูปแบบเดี่ยวที่แทบไม่สามารถเห็นได้ ตั้งอยู่ที่กลางคลื่น ซึ่งความเปราะบางของเขาชัดเจนต่อหน้าพลังของธรรมชาติ—เป็นเครื่องเตือนใจที่น่าจดจำเกี่ยวกับความอ่อนแอของมนุษย์

พื้นที่ด้านหลังนั้นแสดงให้เห็นท้องฟ้าที่มืดทึบและพายุ โดยมีเมฆดำลอยอยู่ท่ามกลางความขมหรือน่ากลัว ถูกฉีกด้วยแสงฟ้าแลบ รูปทรงของอาคารโบราณชี้แนะถึงอารยธรรมที่曾经มีอำนาจ ตอนนี้ กลับถูกโจมตีด้วยพายุ การใช้เทคนิคพู่กันที่กระฉับกระเฉงและความเน้นในแสงที่มี Drama ข้ามภาพได้สร้างแรงตึงเครียดที่จับต้องได้ มันรู้สึกเหมือนมีชีวิต—ทุกองค์ประกอบดูเหมือนจะเต้นด้วยพลังเหมือนเช่นมันเชิญชวนให้ผู้ชมได้ยินเสียงลมที่โห่ร้องและเสียงคลื่นที่กระทบกัน พร้อมด้วยความเย็นชื้นที่ห่อหุ้มตัวตน นี่คืองานที่ล้ำหน้าไปกว่าการแสดงออกอย่างเรียบง่าย; มันแสดงถึงการต่อสู้ทางอารมณ์ของมนุษยชาติกับพลังของธรรมชาติที่ท้าทาย พร้อมทั้งกระตุ้นความคิดเกี่ยวกับความตายและการไหลของเวลาอย่างไม่หยุดหย่อน。