งานศิลปะชิ้นนี้จับภาพฉากถนนที่น่าสะเทือนใจ ซึ่งกระตุ้นความรู้สึกในการสังเกตอย่างเงียบๆ องค์ประกอบนั้นเรียบง่าย แต่การวาดภาพด้วยพู่กันเต็มไปด้วยชีวิตชีวา จับแก่นแท้ของช่วงเวลาในเวลา ตัวเลขต่างๆ ถูกแสดงด้วยความประหยัดของเส้น บอกเป็นนัยๆ แทนที่จะลงรายละเอียด และเป็นคุณภาพนี้เองที่ดึงดูดผู้ชม เชิญชวนให้เติมช่องว่างด้วยจินตนาการของพวกเขา โทนสีที่ปิดเสียงช่วยเสริมอารมณ์ที่มืดมนและไตร่ตรอง วิธีที่แสงตกกระทบแสดงให้เห็นว่าวันนี้อากาศหนาวเย็น และตัวเลขต่างๆ ที่รวมกันนั้นดูเหมือนจะนำทางความหนาวเย็นด้วยความรู้สึกร่วมกันของจุดประสงค์ หรือบางทีอาจเป็นความปลงตก

ศิลปินใช้พื้นที่เชิงลบอย่างเชี่ยวชาญ ผืนผ้าใบเปล่ารอบตัวเลขและอาคารมีความสำคัญพอๆ กับองค์ประกอบที่ทาสีเอง ทำให้ชิ้นงานมีลมหายใจ มีความเศร้าเล็กน้อยในฉาก เป็นเครื่องเตือนใจถึงละครประจำวันที่เกิดขึ้นในมุมที่เงียบสงบของโลก การมองแวบหนึ่งของมนุษยชาติ