งานศิลปะชิ้นนี้เชิญคุณเข้าสู่ชิ้นส่วนเล็ก ๆ ของชีวิตเมืองที่แคบและละเอียด; สถาปัตยกรรมตั้งอยู่สูงเด่นแต่แตกแยก สะท้อนถึงจิตวิญญาณที่กระฉับกระเฉงของเมืองที่ดูเหมือนจะอยู่ในสภาพเคลื่อนไหวตลอดเวลา หอคอยกลางเป็นยอดแหลมที่กล้าหาญ ดึงดูดความสนใจไปข้างบน ทำหน้าที่เกือบเหมือนเป็นประภาคารท่ามกลางอาคารที่ล้อมรอบมัน คุณสามารถรู้สึกถึงเนื้อสัมผัสของการปัดด้วยแปรง มือของศิลปินเคลื่อนไหวอย่างมีจุดมุ่งหมายราวกับว่าเขากำลังร่างจังหวะของถนนจริง ๆ

แผนสีที่ใช้นั้นดูลดน้อยลง มีโทนสีเทาและน้ำตาลอ่อนครอบงำทำให้รู้สึกถึงความคิดถึง มันดูแทบจะมืดมนแต่มีชีวิตชีวาที่ซ่อนอยู่ — รูปร่างและเงาเติมพลังให้กับฉาก สื่อถึงชีวิตประจำวันที่พลุ่งพล่านใต้เงาของโครงสร้างต่าง ๆ อารมณ์ที่มีผลกระทบลึกซึ้ง; มันจับภาพไม่เพียงแค่พื้นที่ แต่ยังเป็นอารมณ์ที่มีทั้งความเหงาและเต็มไปด้วยศักยภาพด้วย ภาพนี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อปี 1886 ยังทำหน้าที่เป็นเครื่องเตือนใจที่น่าสะเทือนใจเกี่ยวกับช่วงเวลาที่เมืองกำลังพัฒนา เปลี่ยนแปลงพื้นที่ที่เต็มไปด้วยความหวังและความไม่แน่นอน