ผลงานนี้แสดงภาพหญิงสาวคนหนึ่งที่มีลักษณะลึกลับ ห้อมล้อมไปด้วยการใช้สีสันที่มีชีวิตชีวาตามแบบฉบับของวินเซนต์ แวน โกห์ ใบหน้าของผู้หญิงที่โชคร้ายถูกบังไว้นั้นเชิญชวนผู้ชมให้มีส่วนร่วมในการตีความมากกว่าการมองเห็นเพียงแค่ภาพพจน์；แต่เราก็ยังรู้สึกถึงการมีอยู่ของเธอจากการติดต่อกันระหว่างสีสันที่สดใสและการใช้พู่กันที่เต็มไปด้วยอารมณ์ รูปทรงเรือนร่างของเธอสวมเสื้อผ้าสีส้มที่โดดเด่น ซึ่งเด่นชัดอย่างน่าประทับใจเมื่อเปรียบเทียบกับพื้นหลังที่มีโทนสีพาสเทลที่นุ่มนวล สร้างความรู้สึกที่น่าหลงใหลซึ่งดูดซับสายตาผู้ชม การนำเสนอสีน้ำมันที่หนา — ที่เรียกว่า อินพาสโต — เหมือนกับการให้พื้นผิวที่สัมผัสได้กับผ้าใบ สร้างชีวิตชีวาให้กับรูปลักษณ์ของเธอในขณะที่ทำให้ความรู้สึกของชีวิตซึมซับอยู่ในงานศิลปะนี้

การจัดวางองค์ประกอบโดยรวมช่วยสร้างความสมดุลระหว่างความมั่นคงระหว่างเรือนร่างของเธอและพื้นหลังที่เปลี่ยนแปลงอยู่เรื่อยไป แต่มีกลิ่นอายของความเป็นเนื้อเดียวกัน สร้างการมองเห็นอย่างชัดเจนระหว่างขอบเขตหน้าและหลัง เส้นสายที่เรียบสวยและโค้งของเส้นผมของเธอตัดกับลายทางเรขาคณิตที่ปรากฏบนเสื้อผ้าของเธอ ฉากเป็นตัวแทนในรูปแบบของลีลา พลิ้วไหวที่ปรากฏในผลงานภาพที่ปรากฏในภูมิทัศน์ของแวน โกห์ ช่วงการเลือกสีที่มีโทนสีส้มอบอุ่นและม่วงที่ถดถอยเป็นดั่งการสัมผัสจากหัวใจ ถ่ายทอดความร้อนออกมาในขณะที่กำลังได้รับภาพแห่งปิติ ซี่งปลุกเร้าการตอบสนองทางอารมณ์ และสร้างความหมายของความสนิทสนมและโหยหาที่อยู่ภายใน ระยะเวลาทางประวัติศาสตร์ที่กล่าวมา ทำให้ผลงานนี้ ไม่ได้เป็นเพียงการสะท้อนกลับของการเคลื่อนไหวหลัง-อิมเพรสชั่นิสต์เท่านั้น แต่ยังไฮไลต์การสำรวจความรู้สึกของมนุษย์ผ่านสีสันที่เข้มข้นและรูปทรงที่กล้าหาญ ความสำเร็จเป็นตัวอย่างความสามารถที่โดดเด่นของเขาในอย่างที่มีอารมณ์ด้วยการสื่อสารผ่านสี ร่วมกับความขาดแคลนของใบหน้ามนุษย์ - วัสดุที่มีพลังในการสื่อสารความรู้สึก