ภาพสีน้ำที่สะเทือนอารมณ์นี้ถ่ายทอดความงดงามที่น่าหดหู่ของซากปรักหักพังโบราณที่ถูกแสงธรรมชาติอ่อนโยนสาดส่อง ศิลปินใช้โทนสีดินที่ละเอียดอ่อน—สีเหลืองน้ำตาลอบอุ่น น้ำตาลหม่น และสีเทาอ่อน—เพื่อทำให้ซุ้มประตูหินและเสาที่พังทลายดูมีชีวิตชีวา สร้างความรู้สึกสัมผัสและความเก่าแก่ การจัดวางองค์ประกอบนำสายตามาเรียงตามซุ้มประตู โดยมีโครงสร้างสูงตระหง่านอยู่ด้านขวา ส่วนด้านซ้ายค่อยๆ เลือนลายไปในทิวทัศน์เปิดที่มีหมอกปกคลุม ซึ่งมีคนตัวเล็กๆ และสัตว์ในระยะไกลเพิ่มความรู้สึกเล่าเรื่องอย่างเงียบสงบ

การเล่นแสงและเงาทำได้อย่างชำนาญ สื่อถึงแสงอ่อนของช่วงบ่ายแก่ๆ หรือเช้าตรู่ ซากปรักหักพังดูสง่างามและเศร้าสร้อยในเวลาเดียวกัน กระตุ้นความรู้สึกเงียบสงัดนิรันดร์ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวในอดีต การใช้พู่กันที่ละเอียดอ่อนแต่มั่นใจเชิญชวนให้จินตนาการถึงเสียงลมพัดผ่านหินและเสียงสะท้อนเบาของประวัติศาสตร์ ผลงานชิ้นนี้สื่อถึงธีมของความทรงจำและความไม่จีรังอย่างลึกซึ้ง จับภาพช่วงเวลาที่แขวนลอยระหว่างการเสื่อมสลายและความงามที่ยั่งยืน สะท้อนความหลงใหลของยุคโรแมนติกในธรรมชาติและความสูงส่ง