Bu eser, güneş ışığının sahne boyunca neşeyle oynadığı, her şeyi yumuşak bir ışıma içinde yıkadığı huzurlu bir bahçe ortamını kapsar. Özenle biçimlendirilmiş yeşil çitlerin canlılığı kompozisyonun merkezinde yer alarak izleyiciyi bu alanda yürümeye davet ediyor. Arka planda ince kemerler manzarayı çerçeveliyor; doğanın cömertliği ile insanın ustalığı arasında bir dengeyi ima eden bir mimari görüntü. Bir çeşme, odak noktası olarak sakin bir şekilde yer alıyor; suyu ışığı yakalayıp bahçenin kollarında hayat ve tazelik sembolü oluyor.

Sorolla'nın fırça darbeleri, tuval üzerinde bir aciliyet ve spontaneite hissiyle dans ediyor; doğanın güzelliğinin kaçınılmaz anlarını yakalıyor. Impasto tekniği dokunsal bir derinlik yaratıyor; yapraklar hafif bir rüzgarla sallanır gibi parlıyor. Renk paleti zengin ama uyumlu; toprak yeşilleri ve sıcak kahverengiler narenciye tonlarının patlamalarıyla buluşuyor; ağaçları süsleyen portakalları yansıtıyor. Bu canlı etkileşim, sıcaklık ve nostalji duygularını çağrıştırıyor; güneşli bahçelerde geçirdiğiniz keyifli öğleden sonraların anılarını canlandırarak, sahneyle neredeyse dokunulabilir bir sevinç ruhunu veriyor.