Bu büyüleyici manzarada, izleyici hemen tepelerin nazik dalgaları ve çevredeki dağların belirsiz şekilleriyle karşılanır; Monet'in fırça vuruşu hem etkileyici hem de akıcıdır ve gerçeklik ile hayal arasındaki sınırı bulanıklaştıran bir etereal kalite yaratır. Renk paleti, yumuşak morlar, yeşiller ve mutedel toprak tonlarının bir senfonisidir, huzurlu ve sakin bir atmosfer oluşturur. Her fırça darbesi, doğanın hareketinin özünü yakalayarak, yaprakların hafifçe rüzgarda dans etmesi ve dağların arka planda zarif bir şekilde yükselmesi gibi, bir fısıldama gibi hissedilir.

Kompozisyon, izleyiciyi sahnede bir yolculuğa çıkmaya davet ederken, her iki tarafta yer alan gür yeşillikten gözleri çevirerek, uzaklardaki yapıların insan varlığını çağrıştırdığı yere yönlendirir—bu, yaşamın bu sakin köşelerde de var olduğunu hatırlatır. Bir kişi resmi özümserken, içi barış duygusuyla dolup taşar; aklı dolaşmaya ve düşünmeye davet eder, doğa ve sanatçıyla içsel bir bağ yaratır. Monet, ışık ve atmosferi duygusal bir deneyime ustalıkla dönüştürerek, Empresyonizm'in özünü somutlaştırır ve anın geçiciliğini kutlar.