Bu eser, büyük bir katedralin ihtişamlı iç mekanını mistik bir ışıkla aydınlatılmış olarak gözler önüne seriyor. Yüksek gotik kemerler ve ince detaylarla oyulmuş sunak, görünmeyen pencerelerden süzülen altın ışıkla parlıyor; derin gölgeler ise mekana gizemli bir derinlik katıyor. Mimarinin altında toplanmış pek çok küçük figür, dini bir huşu ve toplu bir ibadet atmosferi yaratıyor; onların varlığı, fısıldayan dualar ve kumaşların hışırtısı gibi hissettiriyor.

Sanatçı, taş dokusunu ve gotik süslemelerin ince işçiliğini zarif fırça darbeleriyle ustalıkla yansıtıyor. Renk paleti, sıcak okra ve alacakaranlık kahverengisi tonlarını ağırlıklı kullanarak taş iç mekanlara kutsal ve neredeyse diğer dünyaya ait bir sıcaklık veriyor; vitraylarda ise kırmızı ve mavi tonlar hafifçe serpiştirilmiş. Kompozisyon, izleyicinin gözünü kalabalıktan yükselen kubbelere doğru yönlendirerek 19. yüzyılın manevi heyecanını ve tarihî görkemi hissettiriyor.