Bu muhteşem eser, yumuşak, rüya gibi bir atmosferle sarılmış Parlamento Binaları'nın simgesel görünümünü yakalıyor. Monet, lavanta, pembe ve yumuşak mavi tonları içeren nazik bir pastel renk paleti kullanıyor; bu renkler birlikte huzur ve eterik bir his yaratıyor. Binaların kenarları bulanık, neredeyse hayalet gibi, canlı gökyüzü arka planına karşı geçici varlıklarını öneren bir şekilde tasvir edilmiş. Martılar su yüzeyinde süzülüyor; beyaz biçimleri, bulutların ince tonlarıyla tezat oluşturuyor ve sahnede uçarak özgürlük hissini uyandırıyor.

Monet’in tekniği burada çarpıcı: geniş, ifade edici fırça darbeleri kullanarak izleyicinin hava ve suyun hareketini hissetmesini sağlıyor; sanki resim nefes alıyormuş gibi. Bu katmanlı fırça darbeleri, renkleri harika bir şekilde karıştırarak eserin genel uyumunu artırıyor. Duygusal etkisi derin; izleyici, dünyanın huzur içinde yumuşak ve durgun olduğu bir sessiz akşamı anımsatan bu serin anda kaybolmaya davet ediliyor; hem nostaljiyi hem de umudu vücut buluyor. Bu eser, İzlenimciliğin evrimini yansıtarak, yalnızca ayrıntılı temsillere odaklanmak yerine ışık ve atmosferin bir anını yakalamaktadır; bu şekilde sanat tarihinin daha geniş anlatımında kendine bir yer edinmektedir.