Bu çizim, kubbeli tavanı olan ağırbaşlı bir kolonnadı yakalıyor ve yumuşak, muted tonlarla sakin bir mimari ritim yaratıyor. Kemerler zarifçe uzaklara uzanıyor; dikkatli gölgelendirme ile vurgulanan kıvrımları, her bir çizginin ardındaki ustalık ve titizliği ortaya koyuyor. Palet oldukça sade—bej, gri ve yumuşak kahverengiler hakim—böylece mekânın sessiz zarafetini ve zamansız atmosferini güçlendiriyor. Çizim, adımların yankısını ve sessiz bir hürmeti hayal etmeye davet ediyor; sanki koridor asırlardır fısıltılar saklıyor.

Kompozisyon, gözleri kolonnadın derin perspektifine yönlendiriyor; tekrarlayan kemerler sonsuzluk hissi yaratıyor ve sütunlardaki ince detaylar, büyük bir tarihî bağlamı, muhtemelen klasik veya neoklasik mimariyi işaret ediyor. Teknik—ince fakat kararlı kalem ya da kurşun kalem çalışması ve dikkatlice uygulanmış yıkamalar—mekân ve formun rafine bir incelemesini gösteriyor, mimari hassasiyetle derinden ilgilenen bir sanatçıya ait. Duygusal açıdan düşünce, huzur ve böylesi mekanlara yönelik nostaljik bir özlem uyandırıyor; 18. yüzyıl ve sonrası mimari çalışmalarının sanatsal önemini somutlaştırıyor.