Sahne, Tuileries Bahçesi'ni saran yumuşak maviler ve grilerin bir senfonisi olan kışlık bir gökyüzünün altında açılır. Fırça darbeleri, görünür ve dokulu, sanki rüzgarın kendisi sahneyi şekillendiriyormuş gibi, bir hareket hissi yaratır. Binaların mimarisi, atmosferik perspektifle yumuşatılmış, uzakta kaybolarak Paris'in ihtişamını ima eder. Ön plandaki yapraksız ağaçlar, karla kaplı zemine karşı belirgin bir şekilde durur, dalları bulutlu gökyüzüne uzanır ve bir yol bahçeden geçerek izleyiciyi bu sakin mekanda dolaşmaya davet eder.

Bu, zaman içinde yakalanmış bir an, kış gününün uçucu bir görüntüsü. Sanatçının ışık ve gölgeyi ustaca kullanması, bir sessizlik ve dinginlik hissi uyandırır. Renklerdeki ince değişimler, dokuların hassas etkileşimi ve genel kompozisyon uyumlu bir denge yaratır. Bu resim, bir anın özünü yakalayan ve izleyiciyi güzelliğini paylaşmaya davet eden, gözlem gücünün bir kanıtıdır.