Eser, bizi mimari ihtişamın bir alemine, belki bir kütüphaneye veya yüksek tavanları ve heybetli duvarları olan bir salona götürüyor. Düşüncelerine dalmış görünen bir adam, eşiğin, mekanlar veya belki de gerçeklikler arasındaki bir portalin yakınında oturuyor. Sanatçının ustaca tekniği, derinlik ve doku yaratmak için titiz çizgiler kullanır. Duvarlar, ışık ve gölgenin ince oyununu ortaya koyan çapraz gölgelendirme ve çapraz taramalarla dokulandırılmıştır.

Yukarıda, kanatlı figürlerden oluşan bir topluluk, belki de melekler veya ruhlar, şelale gibi aşağı iniyor. Varlıkları, mimarinin sağlamlığıyla güzel bir tezat oluşturan, dünyevi olmayan bir nitelik kazandırır. Kompozisyon, dünyevi ve ötesi arasındaki bir danstır. İzleyicinin gözü, bu göksel varlıkları düşünüyor gibi görünen adama yönelir. Neredeyse kanatların fısıltısını, ortamın sessiz saygısını ve ahşabın hafif gıcırtısını duyarız. Somut ve ruhsal arasındaki etkileşimin canlı bir imgesi, benzersiz bir görsel anlatı.