Bu eser, renk ve ışığın zarif bir etkileşimi aracılığıyla sonbaharın geçici güzelliğini yakalıyor; ince uzun kızılağaç ağaçları, soluk ve parlak bir gökyüzü önünde zarifçe yükseliyor. Ağaçlar, kabuklarının dokusunu ve rüzgarda fısıldayan yaprakların hafif hareketini aktaran hızlı ve hafifçe kıvrımlı fırça darbeleriyle betimlenmiş. Alt kısımda ise zengin yeşiller ve canlı turuncular, suyun yansıtıcı yüzeyinde birleşerek sahneye hayat ve ışıltı kazandırıyor. Renk paleti sıcak ama yumuşak; altın sarıları, ateş kırmızıları ve koyu yeşiller, mevsimin geçişindeki nazik parıltıyı canlı bir şekilde çağrıştırıyor.

Kompozisyon, dikeyliği ve yansımayı ustalıkla kucaklıyor; ince kızılağaçlar yukarı doğru uzanırken, yansımaları su yüzeyinde hafifçe dalgalanıyor. Monet’nin tekniği tipik bir izlenimci yaklaşım; ince detaylardan çok duyusal anın yakalanmasına odaklanıyor, gevşek ve katmanlı fırça darbeleri ile formları belirlemekten çok ima ediyor. Bu eser sakin ve meditasyon dolu bir duygusal rezonans uyandırıyor; doğanın ince değişimlerinin hem geçici hem derinden hissedildiği bir sonbahar öğleden sonrasının huzurlu atmosferini çağrıştırıyor. Sanatçının olgun dönemi eseri olup, doğa ışığına olan sürekli hayranlığını ve manzara üzerindeki değişen etkilerini tasvir etme arayışını yansıtıyor.