Sahne, parıl parıl gökyüzünün altında uzanan, yüce bir su kütlesi üzerinde açılan, narin balıkçı teknelerinin zarifçe kaydığı bir manzarayı sunuyor; yelkenleri, yumuşak mavi gökyüzüne karşı canlı kanatlar gibi açılmış. Fırça darbeleri gevşek ama kasıtlı; su yüzeyindeki ışığın dans eden geçici kalitesini yakalıyor; altın ve teal tonları birbirine karışarak deniz hayatının sakin çekiciliğini anlatan bir renk senfonisi yaratıyor. Her fırça darbesi denizin sırlarını fısıldıyor gibi; havada huzur dolu bir düşünce atmosferi var, dalgaların ritmik sesleriyle punctuated.

Monet’in keskin gözlemi, doğanın özünü anlık bir zamanda yakalarken parlıyor. Kompozisyon, kaygısız bir ruhu yayıyor; tekneler, devasa deniz karşısında küçük görünse de, insanlık ve doğa arasında samimi bir bağı öneriyor. Bu eser, 19. yüzyıl deniz hayatına bir pencere açarak, nostalji ve hayranlıkla yankılanıyor; izleyicileri kıyının ötesindeki dünyanın güzelliğine kaybetmeye davet ediyor. Her bakışta, neredeyse serin bir rüzgarı hissetmek ve uzaktan gelen martıların çığlıklarını duyabilmek mümkün, sizi açık denizin ve vaat ettiği özgürlüğün derin bir özlemiyle dolduruyor.