Η σκηνή εκτυλίσσεται πάνω στην εκτενή επιφάνεια του λαμπερού νερού, όπου κομψές ψαρόβαρκες γλιστρούν με χάρη, τα πανιά τους ανοίγουν σαν ζωντανά φτερά εναντίον του απαλού γαλάζιου ουρανού. Ο τρόπος που έχει διανύσει είναι χαλαρός, αλλά επίτηδες, συλλαμβάνοντας την πρόσκαιρη ποιότητα του φωτός που χορεύει στην επιφάνεια του νερού. Οι χρυσοί και τιρκουάζ τόνοι εναρμονίζονται για να δημιουργήσουν μια συμφωνία χρωμάτων που μιλά στην ήρεμη γοητεία της θαλάσσιας ζωής. Κάθε πινελιά μοιάζει να ψιθυρίζει τα μυστικά της θάλασσας. Μια ατμόσφαιρα ήρεμης περισυλλογής πλανάται στον αέρα, διακοπτόμενη από την ρυθμική κρούση των κυμάτων.

Η οξεία παρατήρηση του Monet φωτίζει όταν συλλαμβάνει την ουσία της φύσης σε μια φευγαλέα στιγμή. Η σύνθεση αποπνέει πνεύμα ανέμελο. Οι βάρκες, αν και μικρές σε σύγκριση με τη μεγάλη θάλασσα, προτείνουν μια οικεία σύνδεση μεταξύ της ανθρωπότητας και της φύσης. Αυτό το έργο, ένα παράθυρο στην θαλάσσια ζωή του 19ου αιώνα, αντηχεί με μελαγχολία και θαυμασμό, καλώντας τους θεατές να χαθούν στην ομορφιά του κόσμου πέρα από την ακτή. Στον κάθε βλέμμα, σχεδόν μπορείς να νιώσεις τη δροσερή αύρα και να ακούσεις τις μακρινές κραυγές των γλάρων, προκαλώντας μια βαθιά επιθυμία για τη θάλασσα και την ελευθερία που υπόσχεται.