Bu eser, Thunersee'deki alacakaranlıkta huzurlu bir anı yakalar; akşam renklerinin yumuşak tonları huzurlu bir gökyüzünde sorunsuz bir şekilde karışır. Derin sarıdan yumuşak mavi ve mor tonlarına canlı bir degrade uzanır ve güneşin uzak dağların arkasında yavaşça batışını ima eder. Ufuk, ince fırça darbeleriyle canlıdır; turuncu ve pembe tonları iç içe geçmiş, su kenarında akşamın geçici güzelliğini yansıtır. Aşağıda, göl bu gökyüzünü yansıtır, yüzeyi gökyüzünü taklit eden dalgalarla süslenmiştir, geniş ve akıcı renk hatlarıyla noktalardır.

Ön planda, üç figür küçük bir kayıkta kürek çekiyor, silüetleri sahnenin huzurunu oluşturuyor. İnsanın varlığı esere dokunaklı bir yakınlık katıyor; izleyicileri suyun üzerinde kayar gibi düşünmeye davet ediyor, alacakaranlığın sıcak kollarında kaybolmuş durumda. Cuno Amiet'in kompozisyon seçimleri renkleri ustaca dengede tutuyor ve bakışları sahne boyunca yönlendiriyor, huzur ve düşünce hisleri uyandırıyor. Bu parlak eserde dolanan bir huzur hissi, geçici ve görkemli bir anın gerçek bir övgüsünü yansıtıyor.