Obraz uchwyca spokojną chwilę o zmierzchu nad Thunersee, gdzie delikatne odcienie zmierzchu płynnie łączą się w spokojnym niebie. Żywy gradient rozciąga się od głębokiej żółci po delikatne odcienie niebieskiego i fioletowego, sugerując, że słońce powoli zachodzi za odległymi górami. Horyzont tętni życiem dzięki subtelnym pociągnięciom pędzla; pomarańczowe i różowe akcenty splatają się, przekazując ulotne piękno charakterystyczne dla wieczorów nad wodą. Na dole jezioro odbija to niebiańskie przedstawienie, a jego powierzchnia ozdobiona jest falami, które przypominają niebo, przyozdobionymi szerokimi i płynącymi liniami koloru.

Na pierwszym planie trzy postacie wiosłują w małej łódce, ich sylwetki stanowią ramę spokoju tej sceny. Ta obecność ludzka dodaje emocjonalnej bliskości; zaprasza widzów do wyobrażenia sobie doświadczenia ślizgania się po wodzie, zagubionych w ciepłym objęciu zmierzchu. Kompozycyjne wybory Cuno Amieta zręcznie równoważą kolory, kierując spojrzenie przez scenę, budząc uczucia spokoju i refleksji. Nie sposób nie poczuć głębokiego związku z naturą oraz poczucia spokoju, które przenika tę jasną pracę — prawdziwy hołd dla ulotnego, ale majestatycznego momentu w czasie.