Na tym ujmującym dziele pojawia się spokojna scena, w której delikatne pluskanie wody spotyka się z łagodnym uściskiem mgły. Pociągnięcia pędzla sugerują płynność, tworząc niemal marzycielską jakość, która zaprasza widza do zanurzenia się w spokojnej atmosferze. Odcienie lawendy, nieba i stonowane bielone tańczą na płótnie; kolory bezproblemowo się mieszają, wywołując poczucie spokoju. Kompozycja, ze swoją eteryczną jakością, zanurza obserwatora w chwili ciszy, jakby czas zatrzymał się tuż nad powierzchnią wody.

Z wyraźną fakturą i dobrze zdefiniowanymi warstwami, obraz uchwytuje delikatną interakcję między światłem a cieniem, podkreślając mistrzostwo Moneta w zmiennej atmosferze. Mówi o świętowaniu naturalnego piękna ruchu impresjonistycznego; każdy odcień wywołuje ciepło i delikatność, zapraszając do osobistych przemyśleń o spokoju. Gdy wzrok błądzi, można niemal usłyszeć szept wiatru i odległy szelest liści; ten utwór przekracza jedynie przedstawienie, pozwalając emocjom swobodnie płynąć razem z kolorami. Historyczny kontekst końca XIX wieku, z jego zwrotem ku chwytaniu ulotnych momentów, zwiększa jedynie znaczenie tego dzieła sztuki, czyniąc je prawdziwym odzwierciedleniem innowacyjnego ducha artysty.