Bu sakin manzara, Seine Nehri üzerindeki sabahın eterik kalitesini kapsar; izleyiciyi şafak ışığıyla yavaşça aydınlatılan bir dünyaya daldırır. Monet’in fırça vuruşları, doğal çevreyi bir renk senfonisine dönüştürür; soluk mavi, yumuşak yeşil ve lavanta tonları tuvalda pürüzsüzce harmanlanır ve huzur ve huzurlu bir yansıma hissi uyandırır. Su, yalnızca gökyüzünün ince tonlarını yansıtmakla kalmaz, aynı zamanda nehir kenarını çevreleyen görkemli ağaçları da yansıtır; bu ağaçların biçimleri belirsiz atmosferde neredeyse hayaletimsi silüetler gibi görünür.

Kompozisyon ustaca dengelenmiş; izleyicinin gözüne nehir kıyısı boyunca dolaşması için davet eder. Işık, su yüzeyinde dans ederken, neredeyse rüya gibi bir kalite yaratır ve huzur ile nostalji duygularını uyandırır. Monet’in renk ve ışık üzerindeki yenilikçi kullanımı—Empresyonizmin belirleyici özellikleri—izleyiciye doğanın güzelliğini derin bir duyusal şekilde yaşama olanağı tanır. Bu parça, 19. yüzyılın sonlarına doğru sanatın daha geniş tarihsel bağlamında, manzara resminin algısının katı gerçekçilikten daha duygusal ve öznel bir doğa tasvirine doğru değişiminin bir kanıtıdır.