Bu tablo, doğa ve rustik insan mimarisinin zarifçe bütünleştiği huzurlu bir nehir kenarı sahnesini yakalıyor. Ayağa dikilmiş mütevazı bir tahta ev, sakin suların kenarında duruyor ve yoğun, yemyeşil bitki örtüsüyle çevrili; bu yeşillik gökyüzünün soluk mavi tonuna yumuşakça karışıyor. Fırça darbeleri gevşek ama bilinçli; yaprakların ve suyun hafif hareketini çağrıştırıyor, sanki esinti sahnenin içinden fısıldıyor gibi. Küçük bir teknede yalnız bir figür, insan varlığı ile doğal dünya arasındaki huzurlu bir arada yaşamı vurgulayarak sakin bir canlılık katıyor.

Renk paleti toprak tonları ve muted; yeşilimsi kahverengiler, yumuşak sarılar ve mavi tonlar doğal bir uyum yaratacak şekilde yumuşakça birleşiyor. Kompozisyon, gözü çerçevenin içinde akıcı bir şekilde rehberlik ediyor; ayrıntılı sulak alan ön planından dokulu ağaç tepelerine ve açık gökyüzüne kadar. Su sesi ve kuş cıvıltısı neredeyse duyulabilir, sakin bir huzurla dolu. 19. yüzyıl sonlarında yapılmış bu eser, ışık ve atmosfer konusunda empresyonist bir duyarlılık taşıyor ve sadece görseli değil, aynı zamanda nehir kıyısındaki sığınağın duygusal ritmini yakalıyor.