Bu büyüleyici eser, izleyicileri Rouen Katedrali'nin ışıltılı dünyasına davet ediyor; güneş ışığının nazik oyununa kapılmış. Monet ustaca batı cephesini yakalıyor, yumuşak sarılar, eterik mavilere ve soluk beyazlara dans eden bir palet kullanıyor—bir hayal atmosferi uyandıran uyumlu bir karışım. Yapı kendisi, ihtişamlı ve anıtsal, çevresindeki ışık altında parlıyor gibi görünüyor; neredeyse taşların canlı ve güneşin sıcak ışınlarında nefes alıyormuş gibi. Temeldeki küçük figürler, ölçek hissi eklerken, siluetleri katedralin görkemli biçimiyle tezat oluşturuyor.

Bu eser içinde, fırça darbesi gevşek ve akıcı, sanatçının duygularının tuvale nüfuz etmesine olanak tanıyor. Empresyonist tarz, katı biçimlerden sıyrılarak izleyicileri hissetmeye değil, analiz etmeye davet ediyor. Güneş ışığı cephesi aydınlattığında, karmaşık detayları—kuleler, kemerler ve oymalı kabartmalar—vurgulayıp, katedrali geçici bir güzellik sahnesine dönüştürüyor. Bu resim, Monet'in ışık ve sürekli değişen kalitesi üzerindeki yenilikçi yaklaşımının bir kanıtıdır; sadece bir anı yansıtmakla kalmayıp, aynı zamanda sanatçının doğaya ve çevresine olan bağlantısını da yansıtır.