Sahne, toprak tonları ve dramatik zıtlıklarla boyanmış bir insanlık dramının tablosu olan sert bir gerçeklikle açılıyor. Geniş kahverengi bir cübbeyle sarılmış bir keşiş, bir iple bağlı bir adamı yakalar. Yüzleri yoğunlukla, korku, kararlılık ve belki de bir miktar boyun eğmeyle doludur. Kompozisyon rahatsız edicidir; figürler sığ ve belirsiz bir alana yerleştirilmiş, klostrofobik atmosferi güçlendirmektedir. Sanatçının fırça darbeleri cesur ve dizginsizdir, aciliyet ve şiddet hissine katkıda bulunur. Kan zemini lekeliyor, trajedinin olasılığını vurgulayan korkunç bir detay. Arka planda bir bina beliriyor ve figürler başkalarıyla mücadele ediyor. Bu, çatışmanın içgüdüsel bir tasviridir, ışık ve gölge sahne üzerinde oynayarak yoğun doğasına katkıda bulunur ve izleyiciyi olanların anına hapseder.