Scena rozgrywa się z surową realnością, stanowiąc obraz ludzkiego dramatu namalowany paletą ziemistych tonów i dramatycznych kontrastów. Mnich, otulony obszerną brązową szatą, chwyta mężczyznę związanego liną. Ich twarze są naznaczone intensywnością, mieszanką strachu, determinacji i być może przebłysku rezygnacji. Kompozycja jest niepokojąca; postacie umieszczone są w płytkiej, niezdefiniowanej przestrzeni, wzmacniając klaustrofobiczną atmosferę. Pociągnięcia pędzla artysty są śmiałe i niepowściągliwe, dodając poczucia pilności i przemocy. Krew plami ziemię, makabryczny szczegół, który podkreśla możliwość tragedii. W tle wznosi się budynek, a postaci zaangażowane są w walkę z innymi. To trzewne przedstawienie konfliktu, światło i cień grają na scenie, dodając jej intensywnego charakteru, sprawiając, że widz zostaje uchwycony w momencie tego, co się dzieje.