Trzy Tahitańskie kobiety wypełniają płótno swoją obecnością, oddane w charakterystycznej dla Gauguina spłaszczonej perspektywie i odważnych kolorach. Centralna postać, ozdobiona żywym czerwonym pareo, trzyma wieniec z kwiatów, jej spojrzenie jest kontemplacyjne. Po jej lewej stronie inna kobieta, odziana w chłodny, niebieski strój, niesie kosz, jej wyraz twarzy jest spokojny. Trzecia kobieta, siedząca poniżej, trzyma niemowlę, oferując pożywienie; scena czułej intymności. Tło to symfonia ciepłych żółci, przeplatana nutami różu i odcieniem zieleni, sugerująca bujne środowisko Południowego Pacyfiku. Ogólny nastrój to cicha godność i pierwotny związek z naturą.