Önümüzdeki bu canlı eser, ferahlatıcı bir doğallıkla patlıyor; basit bir vazo, havada dans eden her yaprağıyla canlı bir çiçek düzeni tutuyor. Vazo, nazik sarı tonlamalarıyla boyanmış, sakin bir mavilik arka planında sağlam ama şık bir temel oluşturuyor. Çiçekler, yukarıya doğru eğlenceli bir şekilde uzanırken, yuvarlak şekilleri neredeyse capcanlı bir karakterizmi sergiliyor; şeftali ve krema renklerinin ince tonları sıcak bir his barındırıyor. Aşağıdaki çok renkli şerit masanın örtüsü, kompozisyona enerji katıyor ve gençlik tonlarının zıt bir şekilde sunduğu zengin bir temel sağlıyor.

Sahneyi seyrederken, hayatın küçük zevklerini kutlayan bir duygu dalgası hissediyorum. Sanatçı, esere hareket katmak için ustaca cesur, ifadesel fırça darbeleri kullanmış; sanki çiçekler hafif bir esintide yavaşça sallanıyor gibi. Bu sanat eseri, zamanının özünü konuşuyor; 20. yüzyılın başlarında renklerin canlılığı ve kusurluluğun kabulü üzerine yatan akımların yansımalarını sergiliyor. Cuno Amiet'in karakteristik tarzı, bu coşkulu düzenlemenin içinden yankılanıyor, bize basitlikte ve doğanın içten cazibesindeki güzelliği hatırlatıyor.