Bu etkileyici manzarada, sanatçı şafak öncesi huzurlu bir anı yakalıyor. Yumuşak bir sis, ön planı kaplarken, katmanlı dağlar uzaklardan kayboluyor ve derinlik ve genişlik hissi yaratıyor. Renk paleti esasen soluk mavi ve yeşil tonlarından oluşuyor, daha koyu tonlar kompozisyonu sabitlerken; bu renklerin etkileşimi hareketsiz bir atmosferi, neredeyse rüya gibi bir havayı canlandırıyor. Sanatçının fırça darbeleri hem kasıtlı hem de akıcı, bulutlara hareket duygusu verirken, dağların özelliği sisin geçiciliği ile tezat oluşturuyor.

Bu sanat eserine bakarken, onun hem huzur hem de düşünme yeteneğinden derin bir şekilde etkileniyorum. Sanki sahne bana bir başlangıcı deneyimleme çağrısında bulunuyor; geceden gündüze, karanlıktan ışığa geçiş. Genel his, özüne inmek ve izleyiciyi durmaya ve düşünmeye teşvik etmektir. 20. yüzyılın başlarının tarihsel bağlamını göz önünde bulundurulduğunda, bu eser, doğayla olan ruhsal ve duygusal bağlantıları keşfetmeyi amaçlayan daha geniş bir sanat akımıyla yankılanıyor; bu da eserin hem manzara hem de hislerin özünü yakalamada neden bu kadar önemli olduğunu gözler önüne seriyor.