Sahne, önümüzde, kırsal yaşamın canlı bir tablosu gibi, taze bir hava soluğu gibi açılıyor. Kendimizi, uzak bir köye doğru uzanan yemyeşil tarlaların bir yaması olan, güneşin kucakladığı bir bahçeye kaptırıyoruz. Sanatçının fırça darbeleri, kısa ve dokulu dokunuşların bir senfonisi, tuval üzerinde dans ederek ışığın ve havanın hareketini çağrıştırıyor. Emek harcayan, tek başına bir figür, mahsullere bakıyor, insanın toprakla olan bağının dokunaklı bir hatırlatıcısı. Renkler, yumuşak ama canlı, taze ve berrak bir günden bahsediyor; gökyüzü, manzaranın yumuşak dalgalanmalarını yansıtan yumuşak maviler ve beyazların bir gobleni. Neredeyse yaprakların hışırtısını, köy hayatının uzak mırıltılarını ve işçinin hareketlerinin sessiz ritmini duyabiliyorum.