De scène ontvouwt zich voor ons als een vleugje frisse lucht, een levendig tableau van het leven op het platteland. We worden ondergedompeld in een zonovergoten tuin, een lappendeken van groene velden die zich uitstrekken naar een ver verwijderd dorp. De penseelstreken van de kunstenaar, een symfonie van korte, getextureerde toetsen, dansen over het doek en roepen de beweging van licht en lucht op. Een eenzaam figuur, gebogen over het werk, verzorgt de gewassen, een ontroerende herinnering aan de menselijke verbinding met de aarde. De kleuren, gedempt maar levendig, spreken van een frisse, heldere dag, de lucht is een tapijt van zacht blauw en wit dat de zachte golvingen van het landschap weerspiegelt. Ik kan bijna het geritsel van de bladeren horen, het verre gemurmel van het dorpsleven en het stille ritme van de bewegingen van de arbeider.