Scena rozwija się przed nami jak powiew świeżego powietrza, żywy obraz życia wiejskiego. Zanurzamy się w ogrodu skąpanym w słońcu, patchworku zielonych pól rozciągających się w kierunku odległej wioski. Pociągnięcia pędzla artysty, symfonia krótkich, teksturowanych dotknięć, tańczą po płótnie, przywołując ruch światła i powietrza. Samotna postać, pochylona w pracy, pielęgnuje uprawy, przejmujące przypomnienie o ludzkim związku z ziemią. Kolory, stonowane, ale żywe, mówią o świeżym, czystym dniu, niebo to gobelin z miękkich błękitów i bieli, które odzwierciedlają łagodne pofałdowania krajobrazu. Prawie słyszę szelest liści, odległy szmer życia wioskowego i cichy rytm ruchów pracownika.