Boğaziçi, sabah sisi içinden görülmüş gibi, yumuşak ve dağınık bir ışıkta sunulur. Sanatçının tekniği, kesin detaylardan ziyade sahnenin özünü yakalayan gevşek fırça darbeleriyle empresyonizme yakındır. Kompozisyon, bakışları, su üzerinde nazikçe kayan küçük bir teknenin bulunduğu ön plandan, minareleri ve kubbeleri İstanbul'un ihtişamını ima eden uzaktaki şehre yönlendirir. Renk paletine, sakin ve huzurlu bir atmosfer yaratan, soluk maviler, yumuşak sarılar ve narin griler hakimdir.

Genel etki, sessiz bir güzelliktir. İzleyici, sakin suları, uzaktaki şehri ve sahnede ışığın oyununu düşünmeye davet edilir. Bu, huzur duygusu ve sanki bu manzara yüzyıllardır değişmemiş gibi bir zamansızlık hissi uyandırır. Puslu atmosfer, keskin gerçekliklerden ziyade rüyaların ve fısıltıların dünyasını önererek romantizme katkıda bulunur. Sanatçı, sadece görsel bir temsil değil, aynı zamanda duygusal bir deneyim de yakalamış gibi görünüyor.