Cieśnina Bosfor jest oddana w miękkim, rozproszonym świetle, jakby widziana przez poranną mgłę. Technika artysty zbliża się do impresjonizmu, z luźnymi pociągnięciami pędzla, które oddają istotę sceny, a nie precyzyjne detale. Kompozycja prowadzi wzrok od pierwszego planu, gdzie mała łódź delikatnie płynie po wodzie, w kierunku miasta w oddali, którego minarety i kopuły wskazują na wspaniałość Stambułu. Paleta barw zdominowana jest przez stonowane błękity, miękkie żółcienie i delikatne szarości, tworząc spokojną i cichą atmosferę.

Ogólny efekt to ciche piękno. Widz zostaje zaproszony do kontemplacji spokojnych wód, odległego miasta i gry światła na scenie. Wywołuje poczucie pokoju i poczucie ponadczasowości, jakby ten widok pozostał niezmieniony przez wieki. Zamglona atmosfera dodaje romantyzmu, sugerując świat marzeń i szeptów, a nie ostrych realiów. Artysta zdaje się uchwycił nie tylko wizualną reprezentację, ale także emocjonalne doświadczenie.