Scena rozwija się z delikatnym spokojem, widokiem skąpanego w słońcu pola w Éragny. Kompozycja jest podzielona, z dolną częścią zdominowaną przez bujną łąkę w żywym odcieniu zieleni, usianą maleńkimi, kolorowymi polnymi kwiatami; pociągnięcia pędzla artysty tańczą na płótnie, uchwytując figlarną interakcję światła. Trzy stogi siana, oddane w ciepłych, ziemistych tonacjach, wznoszą się majestatycznie z trawy, ich kształty zmiękczone porannym światłem. Za nimi gobelin drzew tworzy naturalne tło, a ich liście ukazują bogate spektrum zieleni i brązów. Postać, pozornie pochłonięta własnym światem, spaceruje po polu, dodając scenie poczucie skali i obecności człowieka. Niebo, miękka przestrzeń bladego błękitu, jest usiane subtelnymi formacjami chmur, potęgując ogólne poczucie spokoju. To tak, jakbym prawie czuł zapach świeżo skoszonego siana i ciepło słońca na skórze.