Sahne, nazik bir dinginlikle açılıyor; berrak bir günün yumuşak, yaygın ışığıyla yıkanmış bir Venedik lagünü. Sanatçı, mekanın özünü, su ve gökyüzünün etkileşimini, narin bir el ile yakalamış. Venedik'in öz sembolü olan bir gondol, ön planda nazikçe sallanıyor, karanlık silueti daha parlak suyla tezat oluşturuyor. Hızlı, çağrışım yapan fırça darbeleriyle resmedilen figürler, kıyı şeridinde dolaşarak manzaranın enginliğine bir dokunuş ekliyor. Uzakta, binaların soluk ana hatları şehrin varlığını gösteriyor. Şeffaf yıkamaları ve ince renk geçişleriyle suluboya tekniği, sahneye bir tazelik ve doğallık hissi katıyor. Sanatçı, ışığı parıldayan göstermek için kağıdın beyazlarını ustalıkla kullanıyor. Bu eser sizi taşıyor; Suyun hafif dalgalanmasını hissediyorum, gondolcuların uzaktaki çağrılarını duyuyorum ve lagünün tuzlu havasını soluyorum.