Nehrin kıyısında sakin ve neredeyse fısıltı gibi bir an yaşanıyor; sol taraftaki yoğun yaprakların arasından yumuşak ışık süzülürken, ağır gölgeler ve lekeli vurgular oluşturuyor, sanki kapalı veya akşam üzeri bir gökyüzü var. Sanatçının fırça darbeleri hassas ama kararlı; hafifçe sallanan ağaçların zengin dokusunu yakalamış. Sağ tarafta sakin nehir, hüzünlü gökyüzünü yansıtıyor, yalnız bir kayık yüzüyor; insan varlığını ima ediyor ancak derin bir yalnızlık duygusunu koruyor.

Toprak tonları, yeşilin soluk renkleri ve gri renk paleti, gökyüzünün açık mavisiyle yumuşakça dengelenmiş; kompozisyona huzurlu bir melankoli katıyor. Yoğun bitki örtüsü ile açık nehir arasındaki denge, izleyiciyi derin bir nefes almaya, yaprakların hışırtısını ve suyun tahtaya çarpan sesini duymaya davet ediyor. Bu manzara 19. yüzyıl dış mekan resim geleneğini yansıtıyor; atmosferi ve geçici ışığı yakalamaya odaklanmış, ama aynı zamanda doğanın sessizliği ile insan varlığının sakin vaadi arasında zamansız bir duygusal çekim barındırıyor.