Sahne, dramatik bir yoğunlukla açılıyor; bir vapur, devasa dalgaların altında kalmış fırtınalı denizle savaşıyor. Sanatçı, çalkantılı suyu, izleyiciye çarpıyor gibi görünen kalın, dokulu fırça darbeleriyle resmederek doğanın ham gücünü ustalıkla yakalar. Altın tonların bir senfonisi olan gökyüzü, yaklaşan bir fırtınanın vaadiyle yüklüdür ve sahneye sıcak, ancak uğursuz bir parıltı yayar.

Uzak bir iskele, yıpranmış ve eskimiş, dizginlenemeyen okyanusla narin bir tezat oluşturur. Bir deniz feneri, kaosun ortasında bir umut işareti olarak yükselir. Kompozisyon, gözü gemiye çeker, amansız unsurlara karşı mücadelesini vurgular; insan dayanıklılığının bir kanıtı. Tüm resim, hayranlık duygusu ve doğanın öfkesi karşısında var olan kırılganlığı uyandırır.